Aandacht voor – Rauw & (steeds minder) Onbesproken

Het was me compleet ontgaan, maar dit jaar werd het Gentse rock-concours De Beloften gewonnen door hiphop in het Nederlands, of moet ik zeggen het Gents. Ik had nog nooit gehoord van Rauw & Onbesproken, maar net zoals ik zwaar onder de indruk was van het Gentse chanson van SAF, ben ik dat opnieuw bij deze new-skool muziek in de eigen taal.

De groep blijkt eerder een muzikaal collectief te zijn dan louter een muziekgroep, want de leden brengen ook individueel of in kleine deelverzamelingen werk uit, dat dan geproduceerd en verdeeld wordt door het huis, pardon, de huis. Recent leverde MC Fatih zijn debuut “Contradictio in terminis” af, met daarop het indrukwekkende “9000”, een stadshymne zoals je ze nog nooit hebt gehoord:

Saillant detail is dat een Vlaams-Belang-gemeenteraadslid deze clip als zodanig bedreigend ervoer voor zijn beeld van de werkelijkheid of zijn ideaal, dat hij in de gemeenteraad klacht indiende tegen Fatih. Nu ben ik de laatste om straatterreur te vergoelijken of om de problemen te ontkennen die de multiculturele samenleving met zich meebrengt – het is heus niet alleen maar verrijkend – maar je moet al van erg slechte wil zijn om in het loslopend gejeugdte in de clip een reële bedreiging te zien van de veiligheid op straat, onze “normen en waarden” of ons recht op autochtone eigenheid.

Wat mij frappeert aan deze song (een “lied” is een vreemde term in hiphop-context) is ten eerste de enorme taalvaardigheid die Fatih bereikt in de straattaal die de zijne is, en ten tweede het authentieke gevoel van eigenheid dat deze generatie heeft met De Stad. Het is al langer mijn overtuiging dat het volksnationalisme maar een tijdelijke, reactionaire reflex is in een globaliserende wereld, en dat het nationale tussen-niveau zal verdampen, ten voordele van twee reële niveaus: het digitale, globale  en het fysieke, stedelijke. De grappenmakerij van de Nieuw Gentse Alliantie, die nu drie jaar geleden de NVA parodieerde, was nét daarom zo succesvol. De ironie verborg een latente waarheid: die van de stad als nieuwe trots, als nieuwe entiteit van identificatie. Het was meer dan een grap en de ironie kon zo goed standhouden omdat meer mensen het meenden dan zelfs de initiatiefnemers hadden verwacht, en zij het zelf misschien meer meenden dan ze zelf beseften. Fatih toont aan dat allochtonen, nakomelingen, mengvormen en raszuivere Vlamingen, elkaar kunnen vinden in het symbool en vooral de realiteit van een stad, geschaard achter de vlag en de sjaals van de Buffalo’s, de Gantoise, tot spijt van wie het benijdt. De Gentse fierheid cuvée 2010 was ook het gentse studentenblad Schamper opgevallen, dus meer sociologische beschouwingen en een beetje bio aldaar.

Rauw & Onbesproken koestert Fatih, maar niet als excuus-Turk. Hij is gewoon één van de vele straattaalvaardige jongens in dit hiphopcollectief, dat flink uitstijgt boven wat intussen een heuse scene is geworden. Eerder al zag ik Uberdope aan het werk, eveneens uit Gent, maar duidelijk gerecruteerd uit onschuldige, verdienstelijke eindejaarsshows op de humaniora. Ook al ben ik zelf allergisch voor de verdachtmakingen van overmatige braafheid aan het adres van Nederlandstalige muziek, hiphop moet er toch een béétje gevaarlijk uitzien, en als dat ontbreekt, moeten de “rhymes” razendsnel hakken en kerven. Ik vond ze verrassend goed op de Gentse Feesten, in combinatie met andere Nekka-finalisten. Uberdope alléén moet het echter afleggen tegen het verbazingseffect van R & O, waar de stedelijke variant van het Nederlands méér is dan een leuke keuze, maar een absolute noodzaak. Hier spreekt de onderbuik, het hart en het verstand als één orgel aan stembanden. Je kan de bittere ernst door alle humor heen voelen in het verslag van Poppunt, op ronde langs repetitiehokken.

De ontdekking van Rauw & Onbesproken leidde mij naar het bestaan van een heuse Vlaamse rapscene, compleet met – toegegeven, niet zo overtuigende – onderlinge battles, gehuisvest door Battlestar Antverpia, releases, reviews en meer van die wakke shit. De komende week ga ik eens één en ander uitchecken. Kwestie van het historisch perspectief onverminderd aan te houden, heb ik alvast de debuut-cd van Extince uit 1995 nog eens uit de kast gehaald: “Binnenlandse Funk”.

Maar vandaag gaat al onze aandacht en ook even die van stubru uit naar Rauw & Onbesproken. Geniet verder mee met deze uitsmijter van DJ Froze, de “president” van R & O, poëtisch duizend Mensen en Bossen waard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *