Categorie archief: beschouwingen

Het lied als kortverhaal

Wat me opvalt aan de teksten van hedendaagse liedjes is dat ze vrijwel allemaal vertrekken vanuit de eerste persoon. Zelfs de zogenaamde alternatieve muziek is enorm egocentrisch. De variant van de liedsmidkunst waarbij men observeert en portretteert, lijkt verloren gegaan terwijl de variant van de introspectie en uiting welig tiert.

32 jaar geleden verscheen deze popsong, in wat toen nog het lichtere genre was van de New Wave popmuziek. Als je niet beter wist, zou je toch echt denken dat iemand hier een kortverhaal schrijft. En toch is het maar een liefdesliedje:

When he saw her getting of the bus, it seemed to wipe away the years. Her face was older, just a little rough, but her eyes were still so clear. He drank his coffee and he hurried out, across, before she walked away. Then he approached her, like a little child, too scared for what he had to say.

“Hello, Louise, Remember me? Now should we part or stay a while, as if we were still lovers?”

She took a moment just to recognize the man she’d known so well before and, as he started to apologise, lose any bitterness she bore. She gently put her finger on his lips to let him know she understood, and, with her suitcase standing on the floor, embraced him like a lover would.

He told Louise: “You look so good. It’s just, you see, you make me feel as if we were still lovers.”

It’s not always true that time heals all wounds. There are wounds that you don’t wanna heal. The memories of something really good, something truly real, that you never found again. And though they talked for just a little time. Before she said she had to go. He saw the meeting as a tiny signt that told him all he had to know.

And, so, Louise waved from the bus, and as she left she gave that smile, as if they were still lovers.

De zwarte laag

In 1985 bracht Sting zijn solo-plaat “The dream of the blue turtles” uit. Het was mijn eerste echte LP op vinyl. In de 3de Latijn-Wiskunde verordende onze leraar  Engels, de bezielende Hugo Aeyels, dat wij een bespreking brachten van een lied dat ons nauw aan het hart lag. Ik zou putten uit mijn dierbare eerste aankoop. De lat lag hoog want een onzer had gekozen voor “Goodnight Saigon” van Billy Joel, een lyrisch hoogtepunt in de popmuziek, dat vernuftig was gearrangeerd met geluiden van een helikopter. Niet eenvoudig om nog te scoren nadat iemand zich al de Vietnam-oorlog had toegeëigend. Lees verder De zwarte laag

Trouwliederen

In vorig artikel zwaaide ik het wierookvat over Sara Bareilles prachtige trouwerslied “I choose you”. Een bruiloftsnummer is een slimme zet voor een artiest die wil overleven in deze armlastige dagen voor de muziekindustrie. Een héél slimme artiest, die vroeger wellicht nog veel betere muziek had kunnen maken maar zijn tering naar de nering zet, is Bruno Mars.

Hoe zit het eigenlijk in ons taalgebied? Lees verder Trouwliederen

Het Gentse volkslied in de Ghelamco-arena

Om het 250ste artikel op deze blog te vieren, doen we het populairste item van de voorbije zes jaar nog eens over. Op 25 mei 2011 publiceerden we namelijk “Het Gentse volkslied in het Ottenstadion“. Dat werd sindsdien meer dan 6000 keer gelezen, onder meer dankzij een opstoot van belangstelling voor dit onderwerp op 21 mei van dit jaar, toen Het Nieuwsblad onze site opgaf als bron voor hun bloemlezing . De übertroef van het nieuwe AA Gent is zonder twijfel de verhuizing naar de Ghelamco-arena dus een actualizering van ons artikel dringt zich op. Lees verder Het Gentse volkslied in de Ghelamco-arena

Frans Ieven of het wonder van het arrangement

In onze reeks Hoe schrijf ik een lied heb ik al gewezen op het belang van een arrangement. Sommige liedjes die in ons collectief geheugen zitten gegrift, ontlenen hun kracht niet alleen aan de tekst of de melodie, maar ook aan het arrangement. Zo’n lied is “De zotte morgen” van Zjef Vanuytsel. Lees verder Frans Ieven of het wonder van het arrangement