Categorie archief: beschouwingen

De beste riff ter wereld

Af en toe duikt in mijn hoofd de riff op die Willy Willy bedacht voor “Robbin’ the liquor store“. Ik vind het een van de beste riffs aller tijden. Als de Rolling Stones hem hadden bedacht, was hij goed geweest voor een paar miljoen. Nu blijft de winst beperkt tot wat Vlaamse klei. Niettemin: een gouden riff.

Nog zo eentje die om de zoveel tijd in mijn brein opduikt is “Bittersweet symphony” van The Verve. Daar zit een gek plagiaatverhaal achter: de eigenlijke bedenker van die deun is Andrew Oldham, in zijn bewerking van “The Last Time” van de Stones, maar zijn advocaten waren wat goedkoper dan die van Jagger & Richards.

Je denkt soms, nu moeten de riffs toch op zijn? Dat dacht ik echt tot ik Seven Nation Army hoorde van de White Stripes.  Toen dat monster van een riff de wereld door mekaar schudde, was ik er weer van overtuigd dat de mogelijkheden eindeloos blijven. Nu ik dit schrijf en het Internet nog breder is dan in 2004, kom ik erachter dat Jack White de riff heeft gejat van Anton Bruckner zijn vijfde symfonie. En dan ga je toch weer twijfelen. Niettemin heeft White van Bruckners beweginkje de kern gemaakt van een rockhymne. Eén die in stadions wordt meegebruld bovendien.

De riff der riffs, die alle eigenaars van gitarenwinkels doet wanhopen, is er een van … Astrud Gilberto. Niet overtuigd? Hier is Maria Moite:

Verbaasd door al dat vermeende plagiaat, heb ik flink gezocht naar een voorganger van Willy Willy’s riff in Robbin’ the liquor store. Ik heb niks gevonden. Bij deze roep ik hem dus uit tot De Beste Riff Ter Wereld.

(Naar het schijnt is de headliner van Rock Werchter 2015 ook erg goed in riffs. Ik heb nog niks beluisterd van Royal Blood – mijn early adopter days liggen lang achter me – maar het zal er toch eens van moeten komen.)

Zeven jaar

Acht jaar geleden bracht Peter Fox zijn even onverwachte als zielstrelende hit “Haus am See” uit. Een Duitse oorwurm, dat was bijna geleden van “Du”, ook al van een Peter. Zeven jaar geleden werd het met een jaar vertraging populair in de Lage Landen. Doorgaans heeft den Duits nochtans niet zoveel tijd nodig om onze grenzen over te steken (altijd moeilijk dit te laten liggen). Lees verder Zeven jaar

Het geprononceerde midden van mahonie

Toen ik onlangs tegen beter weten in nog eens op 2dehands.be ging kijken of er  een Seagull of Blueridge op de kop te tikken viel (mijn eigen exemplaren vergaren stof), stiet ik op deze aanprijzing:

“De gitaar heeft een heel directe aanslag door de stijve nek en de hele dunne semi-gloss coating. De sparren top is door het spelen veel opener gaan klinken. Het karakter van de mahonie klinkt mooi door in de klank, met een geprononceerd midden en piano-achtige hoge tonen. De lage tonen zijn gecontroleerd aanwezig, heel strak. Ik vind de klank mooier dan die van een Martin D-18, die naar mijn gevoel te modderig is in de bassen.”

Lees verder Het geprononceerde midden van mahonie

Blaas op de alpenhoorn!

Blaas op de alpenhoorn!
Na een lang levenslied
Legt onze voordichter
Eervol het lood

Wij blijven steken in
Woordenmiskramerij
Klink met ons mede op
Polzer zijn dood

Zie ook: De late ontdekking van een laatbloeier.

(Toegift: met de goede raad die het zelf bevat, heb ik een ander exemplaar van weleer gerecycleerd. De groten doen dit vóór publicatie.)

Eer aan de grootmeester!
Let op je klemtonen
P huivert “Nee!” bij een
Dartel dactyl

Rijmplekken vragen om
snelheidsbeperkingen
want poëzie dat is
vakwerk, een stiel!

 

Zeibekiko

Vandaag ben ik Grieks gaan eten in restaurant Pantheon in Gent. Het voorgerecht was nog een verrassing: gegrilde Halloumi, een Cypriotische geitenkaas met een hoog eiwitgehalte, waardoor die bij verhitting niet smelt maar een krokant korstje krijgt. Nadien was het niet zo’n bijzondere kost meer: goed gegaarde lamskoteletten en aan de overkant Moussaka, zoals men die ook bij talloze Turken in het Gentse kan verorberen. Alleen de muziek was anders want Grieks. De tinten waren net iets Europeser dan de Aziatische toonladders van onze transbosporische medemens. Het deed me bij momenten wat denken aan Vlaamse folk, iets van Wannes van de Velde. Lees verder Zeibekiko

Haim of hoe de CD ophield met belangrijk zijn

We lezen voor uit het grote boek voor kinderen en volwassenen “Wikipedia”:

Haim is een Rockband uit de V.S. (Los Angeles), gevormd door de zussen Haim in 2010. Hun eerste album zal uitkomen in september 2013 en zal onder meer de singles Forever en Don’t Save Me bevatten, waarmee ze wereldwijd zijn doorgebroken.”

Wat valt op in deze zin? Inderdaad: de chronologie zit fout. Ze zijn wereldwijd doorgebroken met liedjes die nog op CD moeten verschijnen? Ah, het zullen CD-singles zijn! Neen, ook niet?! Lees verder Haim of hoe de CD ophield met belangrijk zijn

De klassieke redenaar Dave Grohl

Dave Grohl was de drummer van Nirvana en is nu de zanger-gitarist van de Foo Fighters. Uit het filmpje hieronder zouden we kunnen besluiten dat zijn grootste talent ligt in het voeren van een klassieke rede. Het SXSW-festival (South by Southwest) in Austin vroeg hem als “keynote speaker”. Sinds TED is vrijwel iedereen keynote speaker en in één moeite door stand-up comedian. Ik krijg er wel eens een punthoofd van. Dave Grohl is echter uit het beste redenaarshout gesneden. Hij legt in de aanzet zelf uit hoe dat komt. Ja, hij maakt grapjes, maar dat is maar één van de vele technieken. Deze redevoering is technisch zo goed, dat ze gerust naast die van Obama, Mandela of Martin Luther King mag staan, ook al is het onderwerp en de persoon wat minder belangwekkend. Kijk en geniet. In het vervolg van dit artikel ontleed ik de redevoering tot op het bot. Lees verder De klassieke redenaar Dave Grohl

De definitieve vorm heeft zijn rechten (niet)

Hij heeft er veel woorden voor nodig, maar Peter Vantyghem heeft ons verblijd met een prima stuk journalistiek, over het auteursrecht in tijden van sampling en virals, aan de hand van de mateloos populaire “Harlem Shake”.

Het artikel hanteert een begrip dat ik nog niet kende, namelijk dat van de first follower. Blijkbaar is dit begrip gelanceerd door Derek Sivers op een TED bijeenkomst. Het is een schitterend betoog en de timing is perfect in een tijdperk dat moe is van het leiderschapsideaal. Het is ook een uiterst kort praatje.

Lees verder De definitieve vorm heeft zijn rechten (niet)