Categorie archief: lied

Rudy’s blueskaffée

Een maand geleden gaf Radio Plasky de voorzet met een vertaling van “Smokey Joe’s café” van The Robins:

Maestro, muziek!

Het heeft een tijdje geduurd, onder meer omdat ik een nieuw opnameprogramma heb geïnstalleerd: Audacity. Ik heb wat gepeuterd aan de vertaling en ik vrees ook dat ik niet helemaal aan de Plasky’s sfeermatige verwachtingen zal voldoen, maar soit, hier is hij dan, de opname van “Rudy’s Blueskaffée”:

 

Tekst

Ik zat in mijn vertrouwd milieu van Rudy’s Blueskaffée
At op ‘t gemak een croque monsieur in Rudy’s Blueskaffée
En plots kwam daar een knappe griet
Zoals je ze maar zelden ziet
Nee dikwijls zie je ze zo niet in Rudy’s Blueskaffée
Toen zij zich naast mij zette
Werd ik zo rood als rode biet

Haar been kwam heel dicht bij mijn knie in Rudy’s Blueskaffée
Ik voelde iets van euforie in Rudy’s Blueskaffée
Haar vormen rond, haar huid egaal
Mijn hart ging met me aan de haal
Toen sprak het hele dranklokaal van Rudy’s Blueskaffée
Daar moet je op mee letten
Dat is toevallig Rudy’s griet

Toen dook uit de keuken een kerel op
Een koksmes in zijn hand, een muts op zijn kop
Hij nam me bij de schouder en brulde kwaad
Maak maar dat jij die croque opeet en dan mijn zaak verlaat

Dat was meteen mijn laatste keer in Rudy’s Blueskaffée
En dus zie ik haar ook nooit meer in Rudy’s Blueskaffée
Ik eet voortaan mijn croque monsieur
Bij Theo, Thierry, Toine of Thieu
Ik ben mijn leven nog niet beu in Rudy’s Blueskaffée
Met flirten maakt hij korte metten
Die Rudy is echt kierewiet

 

 

In memoriam Wouter Moons

In september vorig jaar stierf Wouter, mijn schoonbroer, aan een hartstilstand tijdens het sporten. Hij was vooral vader van vier kinderen, echtgenoot en good cop, maar voor mij persoonlijk was hij een gids in het schitterende berglandschap van de Drôme de Provence, waar ik een paar keer per jaar de wielertoerist uithing.

Met permissie van zijn vrouw volgt hier mijn ode aan Wouter. Ik hoop ook dat zijn kinderen er iets aan hebben. Hopen dat hij terugkomt, kunnen we niet.

Belcanto’s tourlied verbeterd

Het is komkommertijd dus buigt Stanza zich over komkommermuziek. Guido Belcanto, met wie wij wel eens worden vergeleken omdat wij beiden komisch aandoende liedjes maken met melancholische inslag en door ons timbre, mocht van Sporza aan de slag met een klad versregels ingestuurd door luisteraars. Het gelegenheidslied is Stanza bij gelegenheid zeer dierbaar. We onderzoeken of onze beroemdere geestesgenoot zich hier goed van zijn taak heeft gekweten en hoe het de creatieve wielerliefhebbers is vergaan in hun rederijkend vermogen. Aan het einde van de rit hoort u onze versie. Lees verder Belcanto’s tourlied verbeterd

Prinsesseboon (vind je me sexy)

Een lekker lang nummer is “Da ya think I’m sexy” van Rod Stewart. Leuk om te vertalen ook. Om de luisteraars te belonen die de rit helemaal uitzitten, volgt op het einde een verrassende ontknoping. Spannend!

Prinsesseboon (vind je me sexy)

De volledige tekst staat hieronder  – kies zelf of je eerder een Carl Huybrechtstype bent dan wel de sufferds die momenteel de nieuwsdienst bevolken.

Lees verder Prinsesseboon (vind je me sexy)

Ik kom je zeggen dat ik je verlaat

ik kom je zeggen dat ik je verlaat

We leven in andere tijden. Het zijn de vrouwen die hun mannen verlaten. ‘t Is niet dat ik vind dat dergelijk recht aan de mannen toebehoort. Ik hoop alleen dat die inhaalbeweging van tijdelijke aard is en in de toekomst mannen en vrouwen gewoon bij mekaar blijven, tenzij het natuurlijk écht niet meer gaat (en dan nog: als er kinderen mee gemoeid zijn, denk dan toch maar eerst aan de kinderen en maak jezelf niet wijs dat ze dat “wijs” vinden, twee huizen – geloof deze ervaringsdeskundige). Lees verder Ik kom je zeggen dat ik je verlaat

Schandaalsonnet

In heel Europa woedt een groot schandaal
Men vindt er in het vlees een spoor van paarden
en zoekt met ijver naar besmettingshaarden
want paardenvlees dat is toch niet normaal

Tenzij dan in de stad van Dendermonde
waar paardenworst op elke diskaart staat
en geenszins onze lust tot smullen schaadt
al doet dit mythisch dier bij ons de ronde

Ons ros is heilig, toch is dit geen schennis
De Kerk zet Jezus wel op het menu!
De katholieken kauwen spijts die kennis

Dus waarom zouden wij niet vraag ik u?
Komt naar de Beiaardstede en verwen eens
uw smaakpapillen met wat paard in jus!

 

Zie ook:

 

Grootmoeders liedjes – (4) Afscheidsliedeken

In oude liedjes speelt de oorlog een belangrijke rol. Zoals de Portugezen hun saudade hebben van achterblijvende vrouwen als de mannen gaan vissen op zee, zo heeft de Vlaming zijn part gehad van oorlogen, die minstens zo genadeloos waren als de oceaan. Als de soldaat al terugkwam, was hij met blindheid geslagen, dus bij het afscheid koesterde men weinig illusies op een vrolijk weerzien. Niettemin troostte men elkaar met een goede afloop of met de gedachte dat het vaderland er wel bij zal varen.

Eerst wilde ik er een tango van maken, maar dat werd toch net iets te feestelijk. Dus is het weer   meerstemmige melancholie geworden, waarbij ik de eerste stem geleerd heb van mijn grootmoeder en de tweede erbij gefantaseerd.

Afscheidsliedeken

Lees verder Grootmoeders liedjes – (4) Afscheidsliedeken

Grootmoeders liedjes – (3) Het klokske van Kafarnaüm

Het klokske van Kafarnaüm is in oorsprong een canon, die ik niet alleen ken van mijn grootmoeder maar ook uit de jeugdbeweging. Ik heb ervoor geopteerd geen canonversie op te nemen maar wel een vrije jazz-variant. Eerst hoor je telkens de oorspronkelijke melodie, zij het in een shuffle-ritme, daarna improviseer ik op de jazz-akkoorden.

Klokske

Het klokske van Kafarnaüm hangt in de toren stil en stom
en gaat soms – men weet niet waarom – aan ‘t luiden bim bam bom
En luidt dat klokske bim bam bom dan komt dat volk van rommedom
ja jong en oud en recht en krom gaat naar Kafarnaüm

Doch eindigt te Kafarnaüm dat klokske met zijn bim bam bom
dan keert dat volk naar huis weerom
en scheldt de klok voor stom en dom en dom en dom …

Grootmoeders liedjes – (2) Vlaanderen m’n vaderland

Gek toch hoe ik vooral heb nagedacht hoe ik deze bijdrage kan inleiden. Geen groter taboe wellicht dan vermeend nationalisme. Goed dan: ik heb weinig met de Vlaamse zaak. Als ik mij herinner hoe ik moest vertalen tussen een Antwerpse en een West-Vlaming aan de universiteit, of bedenk hoe anders het bourgondische Brabant is dan het nukkige Waasland, vind ik de Vlaamse identiteit even kunstmatig als de Belgische. Dat neemt echter niet weg dat iedereen met een beetje menselijkheid de gevoelens kent van worteling, familie, geboortegrond … Dat dit gevoel gehergroepeerd wordt in “Vlaanderen” of “Catalonië” of “Finland” is begrijpelijk. In andere landen is nationalisme een positief gevoel, hier zorgt het voor voortdurende tweespalt. Lees verder Grootmoeders liedjes – (2) Vlaanderen m’n vaderland