Categorie archief: pastiches

Het lachen vergaat het bekje

De Morgen eerde vandaag Drs. P met een zogenaamd alrijm:

Liefste lachebekje,
Waarom toch vertrek je
Van dit knusse stekje
Naar dat nare plekje
Zonder één wisecrackje?

 

Het is van de hand van ene Paul Claes uit Kessel-Lo en het valt te vrezen dat het dé Paul Claes betreft, de socialistische gewoonte indachtig om zich louter te wenden tot de culturele elite wanneer er cultuur in het geding is.
Nu zou ik het fileren van gemakzuchtige gedichtjes, dan nog ter ere van de meester-versificator, beter overlaten aan de criticus der critici, Emile Plasky, die mij ooit een pak billekoek gaf dat ik niet gauw zal vergeten: eerst het metrum en het metrum eerst.
Maar goed, eerst is eerst, en het vergt geen literair kennersoog om te zien wat er allemaal schort aan dit gedicht, zowel op zichzelf als ter ere van Drs. P.
  • “lachebekje” stoort mij persoonlijk het meeste. Ik begrijp niet hoe je bij dit woord kan uitkomen als je denkt aan Drs. P. Hij bracht de mensen aan het lachen en hij was zelf geen zuurpruim, al zat hij stijf in het pak. Maar een “lachebekje”? Je voelt meteen aan dat de schrijver maar een zeer vaag idee heeft wie het voorwerp van zijn eerbetoon werkelijk was.
  • het metrum wordt totaal niet gehandhaafd in dit vers, en het metrum was voor P. belangrijker (want moeilijker) dan rijmen, wat hij betrekkelijk eenvoudig vond. Kan de eerste er nog huppelend mee door, de laatste regel brengt het onding krakend en puffend tot stilstand.
  • voor P. was een klankrijm niet genoeg: het moest ook een oogrijm zijn (ij-ij, ei-ei)
  • en “last but not least”, P. hield niet zo van Engelse bastaardwoorden. Als het aan hem had gelegen was het Nederlands niet al te sterk meer geëvolueerd sinds de 19de eeuw, of waren we er tenminste uiterst omzichtig mee omgesprongen.

Dat dilettanten zoals ikzelf al eens uit de bocht gaan wanneer wij ons grote voorbeeld eren, dat valt misschien nog te begrijpen, al wil ik mezelf niet verschonen met het excuus van scholing of broodwinning. Een kwaliteitskrant en een professioneel schrijver doen er echter best aan de kwaliteit van hun epitaven aan grondige inspectie te onderwerpen, zeker als het voorwerp van hun afschrift zelf zéér gehecht was aan zorgvuldig werk, waarin geen lettergreep meer misstond.

(Toevoeging: het grafschrift dat Drs P. voor zichzelf schreef.

Even uw aandacht graag!
Korte berichtgeving:
Ondergenoemde
is niet meer in beeld

Wat hier (behalve voor
onbelangstellenden)
hartelijk groetend
wordt medegedeeld

Ik vraag me af of hij zelf destijds gestruikeld zou zijn over het enjambement in 3-4 en 7-8)

Belcanto’s tourlied verbeterd

Het is komkommertijd dus buigt Stanza zich over komkommermuziek. Guido Belcanto, met wie wij wel eens worden vergeleken omdat wij beiden komisch aandoende liedjes maken met melancholische inslag en door ons timbre, mocht van Sporza aan de slag met een klad versregels ingestuurd door luisteraars. Het gelegenheidslied is Stanza bij gelegenheid zeer dierbaar. We onderzoeken of onze beroemdere geestesgenoot zich hier goed van zijn taak heeft gekweten en hoe het de creatieve wielerliefhebbers is vergaan in hun rederijkend vermogen. Aan het einde van de rit hoort u onze versie. Lees verder Belcanto’s tourlied verbeterd

Prinsesseboon (vind je me sexy)

Een lekker lang nummer is “Da ya think I’m sexy” van Rod Stewart. Leuk om te vertalen ook. Om de luisteraars te belonen die de rit helemaal uitzitten, volgt op het einde een verrassende ontknoping. Spannend!

Prinsesseboon (vind je me sexy)

De volledige tekst staat hieronder  – kies zelf of je eerder een Carl Huybrechtstype bent dan wel de sufferds die momenteel de nieuwsdienst bevolken.

Lees verder Prinsesseboon (vind je me sexy)

Drs. P – Tijdloos

De reeks over Drs. P heeft blijkbaar indruk gemaakt want deze week kreeg ik post van niemand minder dan Heinz Polzer zelve. Hij verwaardigt zich niet tot commentaar op mijn analyses maar geeft me een prachtig cadeau: een gloednieuwe tekst van zijn hand, over de polshorloge. De titel is natuurlijk nét niet het repetitieve onderwerp. Tijdloze kwaliteit van de grootmeester: Lees verder Drs. P – Tijdloos

Mijn eerste flarf

Wie mij kent, kent mijn dubbelzinnige houding tegenover poëzie. Ik weet niet of ik het veracht, of gewoon niet snap. In het beste geval vind ik het een mislukt lied door mensen die geen melodie kunnen verzinnen. In het slechtste geval is het pretentieuze nonsens. Maar die keer toen ik in vijf minuten een gedicht à la Claus schreef, werd ik feilloos ontmaskerd door iemand die het kon weten. Lees verder Mijn eerste flarf

Overschotjes van het oudejaarsvertier – Alors on mange

‘k Ben al wa’ zat van de witte wijn en van den apéro
‘k Ben al wa’ licht in mijn hoofd, ’t is nochtans goeie Bordeaux
Waar blijft die plat de resistance, ik heb behoefte aan ne fond
want als de fles nog eens passeert dan ben ik niet Madame Non Lees verder Overschotjes van het oudejaarsvertier – Alors on mange

Sigur Ros en authentieke muziek

Intimi weten dat we bij Stanza grote fans zijn van Sigur Ros. Kwatongen beweren wel eens dat de Ijslandse wonderjongens niets anders doen dan een eenvoudig themaatje te voorzien van ellenlang uitgesponnen klanktapijten die iedereen op zijn computer kan samenstellen, dat het artistiekerige stemmetje dient om vocale en melodische armoede te verbergen  en dat de nonsensicale lyrics een dekmantel zijn voor poëtisch onvermogen. Mensen die zoiets beweren, weten niet hoe moeilijk is dergelijke subtiele muziek te maken en daarmee grootse emoties op te roepen.

Wie daar nog aan twijfelt, kan misschien deze parel eens beluisteren, die helaas nooit een officieel album heeft gehaald. Gelukkig is daar nog het bootleg-circuit, dat op één of andere manier toegang had tot de outtakes van hun repetities. Het duurt écht wel langer dan anderhalf uur om zo’n resultaat te bereiken. U hoorde ‘m eerst bij Stanza!

Bridging the alpine structures