Categorie archief: recensie

Het lachen vergaat het bekje

De Morgen eerde vandaag Drs. P met een zogenaamd alrijm:

Liefste lachebekje,
Waarom toch vertrek je
Van dit knusse stekje
Naar dat nare plekje
Zonder één wisecrackje?

 

Het is van de hand van ene Paul Claes uit Kessel-Lo en het valt te vrezen dat het dé Paul Claes betreft, de socialistische gewoonte indachtig om zich louter te wenden tot de culturele elite wanneer er cultuur in het geding is.
Nu zou ik het fileren van gemakzuchtige gedichtjes, dan nog ter ere van de meester-versificator, beter overlaten aan de criticus der critici, Emile Plasky, die mij ooit een pak billekoek gaf dat ik niet gauw zal vergeten: eerst het metrum en het metrum eerst.
Maar goed, eerst is eerst, en het vergt geen literair kennersoog om te zien wat er allemaal schort aan dit gedicht, zowel op zichzelf als ter ere van Drs. P.
  • “lachebekje” stoort mij persoonlijk het meeste. Ik begrijp niet hoe je bij dit woord kan uitkomen als je denkt aan Drs. P. Hij bracht de mensen aan het lachen en hij was zelf geen zuurpruim, al zat hij stijf in het pak. Maar een “lachebekje”? Je voelt meteen aan dat de schrijver maar een zeer vaag idee heeft wie het voorwerp van zijn eerbetoon werkelijk was.
  • het metrum wordt totaal niet gehandhaafd in dit vers, en het metrum was voor P. belangrijker (want moeilijker) dan rijmen, wat hij betrekkelijk eenvoudig vond. Kan de eerste er nog huppelend mee door, de laatste regel brengt het onding krakend en puffend tot stilstand.
  • voor P. was een klankrijm niet genoeg: het moest ook een oogrijm zijn (ij-ij, ei-ei)
  • en “last but not least”, P. hield niet zo van Engelse bastaardwoorden. Als het aan hem had gelegen was het Nederlands niet al te sterk meer geëvolueerd sinds de 19de eeuw, of waren we er tenminste uiterst omzichtig mee omgesprongen.

Dat dilettanten zoals ikzelf al eens uit de bocht gaan wanneer wij ons grote voorbeeld eren, dat valt misschien nog te begrijpen, al wil ik mezelf niet verschonen met het excuus van scholing of broodwinning. Een kwaliteitskrant en een professioneel schrijver doen er echter best aan de kwaliteit van hun epitaven aan grondige inspectie te onderwerpen, zeker als het voorwerp van hun afschrift zelf zéér gehecht was aan zorgvuldig werk, waarin geen lettergreep meer misstond.

(Toevoeging: het grafschrift dat Drs P. voor zichzelf schreef.

Even uw aandacht graag!
Korte berichtgeving:
Ondergenoemde
is niet meer in beeld

Wat hier (behalve voor
onbelangstellenden)
hartelijk groetend
wordt medegedeeld

Ik vraag me af of hij zelf destijds gestruikeld zou zijn over het enjambement in 3-4 en 7-8)

Walnoten en appels met wormen

Er is tamelijk veel nieuws onder de herfstzon in het Nederlandstalig landschap. Het loont de moeite de oogst van de nazomer naast elkaar te leggen.

1. De Post – Twijfel met de besten mee

Eerder sprak ik al mijn twijfel uit over de muzikale kwaliteiten van Koen – mbubbah – De Graeve, wiens eerste single nog voldoende prikkels bevatte om van die twijfel een voordeel te maken. De opvolger behelst Degraeves gerede twijfel zelf. Op de radio vond ik het in zijn vol arrangement niet storend maar ook niet bijzonder. In deze pijnlijke MNM-sessie kunnen we met z’n allen vaststellen dat er nu eenmaal maar een paar dingen zijn die een mens tegelijk kan doen. Er is verschrikkelijk veel werk aan de vocale winkel en de muzikanten kunnen het ook niet wegsteken dat ze het spaargeld van de zanger aan het opsouperen zijn, wat een hunner halfweg tot een overcompenserend metalgebaar verleidt. Maar de carrière in theater en TV wacht niet op de sabbat en intussen moeten de kinderen hun bokes nog gesmeerd. Een bekende tronie opent soms deuren die beter gesloten blijven.

Nu neem ik Degraeve niets van dat alles kwalijk behalve de teksten. Iemand die groot geworden is in de traditie van Shakespeare moet op zijn veertigste toch iets anders kunnen produceren dan tween-angst.

2. Buurman – Soms ben jij de zon en ik de maan

Dan zit er pakken meer metier en ziel in de liedjes van Buurman, al is het niet mijn ziel en zit er soms wat té veel metier in het arrangement. De radio programmeerde dit nummer netjes na De Post, waar het wat bombastisch aandeed. Gelukkig is Buurman een echte groep, waarvan alle muzikanten de nummers doorleven en dat hoor je in deze Sonar-sessie.

Over de teksten blijf ik anderzijds maar matig enthousiast. Klankmatig hoef je Versnick niets te leren maar “de maan” is een vreselijk cliché onder liedschrijvers, waar ik moeilijk overheen kan luisteren.

3. Yevgueni – Mensen zijn maar mensen

In een vorig overzicht voorspelde ik dat Klaas Delrue zijn groep Yevgueni zou ontstijgen. Helaas koos de zanger in dit onzalige klimaat om zijn idioom te verlaten voor een geconstrueerde doorsnede met Georges Brassens. Het kwam even aan bod in Vive le Vélo, omdat Knabbelaar Karl altijd wel een nootje kan kraken, maar daar eindigde toch het verhaal, zo het niet zij in een kwart gevuld cultureel centrum in Sint-Lievens Houtem. Dan maar weer een plaat opgepakt met de oude makkers.

Het is vintage Yevgueni, zoals dat dan heet, al kan ik me niet van de indruk ontdoen dat de plaat wat blijft hangen. De maan is ook hier weer van de partij, zij het in een bijrol. De troostende teneur van Delrue klinkt vertrouwd in een al even bekende sfeer van melancholie: “het is maar hoe je het bekijkt” “mensen zijn maar mensen” “hoe het hart een antwoord weet als het hoofd het moeilijk maakt”. Bij elke beluistering vind ik het beter getoondicht. Hij trapt in weinig vallen, maakt het niet te moeilijk, gebruikt de trukendoos (eindklanken op aa) met juiste doses en verrast met uitgestelde eindrijmen. Delrue is een volleerd zanger die het schrijven niet is verleerd. Zijn groep houdt hem echter in haar greep en stuwt hem niet de hoogte in die hij nochtans zou aankunnen. Ik vermoed dus een plaat om de tijd te doden in afwachting van een nieuwe Ikarosvlucht.

4. Het zesde metaal – Dag zonder schoenen

We eindigen in schoonheid. Vandaag hoorde ik voor het eerst “Dag zonder schoenen”. Boodschap aan Koen Degraeve: als je wil weten hoe twijfel echt klinkt, luister dan hier eens naar. Boodschap aan Geert Versnick: als je nog eens een voorbeeld zoekt van originele poëzie, sta dan stil bij de titel. En ja, ook een boodschap aan Klaas Delrue: probeer Wannes Capelle uit zijn kot te lokken en hem te ontlokken waar hij die leuke arrangementen vandaan haalt. Succes allemaal!

Popmuziek van De Post

Het is nog wat vroeg om de Nederlandstalige zanger in Koen De Graeve te beoordelen. Het is ook wat laat: ik durfde eerst niet goed luisteren, bang dat het te goed zou zijn. Ik had daar twee redenen voor. Ten eerste is Koen De Graeve een van de beste acteurs van het land, dus dat hij ook ons vak naar grotere hoogten tilt is niet denkbeeldig. Ten tweede sleep ik hem al van in mijn jeugd mee als ijkpunt. Mijn neef, die vaak bleef slapen, vertelde ‘s nachts over zijn klas vol geniale grappenmakers. Eén daarvan was Koen De Graeve. Ik lag zelf te schuddebuiken in mijn bed en wenste dat ik ook bij Koen De Graeve in de klas zat, hoewel de Jeurne, de Peurne, Plas en mijn neef zelf minstens even gevatte kerels leken. Lees verder Popmuziek van De Post

De beste singer-songwriter van Vlaanderen (4) – boeken toe

Na aflevering 4 mogen de boeken toe. Pieter Peirsman is de beste singer-songwriter van Vlaanderen en dan bedoel ik de jury inbegrepen. Wij horen een vleugje Elliot Smith en een toefje Buckley en een sprokkel Beatles en meer hebben we niet nodig. Op een dagje en een drafje klaarde dit raspaard volgende klus.

https://www.youtube.com/watch?v=tULAy9Oeo1Q

Kris Wauters boog vol ontzag naar voren bij zoveel vakmanschap. Frénk zat ongemakkelijk heen en weer te schuiven bij de gedachte dat hij dit moest gaan jureren. Sara had dan toch de juiste keuze gemaakt door de brandweer van Tennessee in de steek te laten. En Lisa Smolders leek plots heel erg op haar ma. En dan heb ik haar ma nog niet eens gezien! Wat is televisie toch een machtig medium.

De beste singer-songwriter van Vlaanderen (3) – uw reporter beetgenomen

We weten intussen wel dat reality tv en wedstrijden behoorlijk doorgestoken kaart zijn. Een programma dat zich richt tot liefhebbers van muziek met hersens, zou anderzijds wel wat beter zijn best mogen doen de kijker niet te beledigen. In aflevering 3 hadden ze de beste kandidaten gestopt, om dan achteraf collectief te staan pruilen dat ze er 5 moesten uitzwieren. Lees verder De beste singer-songwriter van Vlaanderen (3) – uw reporter beetgenomen