Tagarchief: grootmoeder

Grootmoeders liedjes – (4) Afscheidsliedeken

In oude liedjes speelt de oorlog een belangrijke rol. Zoals de Portugezen hun saudade hebben van achterblijvende vrouwen als de mannen gaan vissen op zee, zo heeft de Vlaming zijn part gehad van oorlogen, die minstens zo genadeloos waren als de oceaan. Als de soldaat al terugkwam, was hij met blindheid geslagen, dus bij het afscheid koesterde men weinig illusies op een vrolijk weerzien. Niettemin troostte men elkaar met een goede afloop of met de gedachte dat het vaderland er wel bij zal varen.

Eerst wilde ik er een tango van maken, maar dat werd toch net iets te feestelijk. Dus is het weer   meerstemmige melancholie geworden, waarbij ik de eerste stem geleerd heb van mijn grootmoeder en de tweede erbij gefantaseerd.

Afscheidsliedeken

Lees verder Grootmoeders liedjes – (4) Afscheidsliedeken

Grootmoeders liedjes – (3) Het klokske van Kafarnaüm

Het klokske van Kafarnaüm is in oorsprong een canon, die ik niet alleen ken van mijn grootmoeder maar ook uit de jeugdbeweging. Ik heb ervoor geopteerd geen canonversie op te nemen maar wel een vrije jazz-variant. Eerst hoor je telkens de oorspronkelijke melodie, zij het in een shuffle-ritme, daarna improviseer ik op de jazz-akkoorden.

Klokske

Het klokske van Kafarnaüm hangt in de toren stil en stom
en gaat soms – men weet niet waarom – aan ’t luiden bim bam bom
En luidt dat klokske bim bam bom dan komt dat volk van rommedom
ja jong en oud en recht en krom gaat naar Kafarnaüm

Doch eindigt te Kafarnaüm dat klokske met zijn bim bam bom
dan keert dat volk naar huis weerom
en scheldt de klok voor stom en dom en dom en dom …

Grootmoeders liedjes – (2) Vlaanderen m’n vaderland

Gek toch hoe ik vooral heb nagedacht hoe ik deze bijdrage kan inleiden. Geen groter taboe wellicht dan vermeend nationalisme. Goed dan: ik heb weinig met de Vlaamse zaak. Als ik mij herinner hoe ik moest vertalen tussen een Antwerpse en een West-Vlaming aan de universiteit, of bedenk hoe anders het bourgondische Brabant is dan het nukkige Waasland, vind ik de Vlaamse identiteit even kunstmatig als de Belgische. Dat neemt echter niet weg dat iedereen met een beetje menselijkheid de gevoelens kent van worteling, familie, geboortegrond … Dat dit gevoel gehergroepeerd wordt in “Vlaanderen” of “Catalonië” of “Finland” is begrijpelijk. In andere landen is nationalisme een positief gevoel, hier zorgt het voor voortdurende tweespalt. Lees verder Grootmoeders liedjes – (2) Vlaanderen m’n vaderland

Grootmoeders liedjes – (1) De blinde soldaat

Mijn grootouders hebben elkaar leren kennen op de trein naar Brussel. Op die trein was een wagon gereserveerd voor mensen die graag zingen. Zo troffen de zangers elkaar in de zangwagon en kon de rest elders zijn krant lezen. Ik ben een vooruitgangsoptimist maar we zijn toch wel wat kwijtgeraakt onderweg. De zangmicrobe werd doorgegeven: aan de wekelijkse koffietafel in de Veldekenstraat in Lebbeke kon je het oude lied nog regelmatig horen. Als tiener was ik niet bijster enthousiast over de archaïsche taal en dito toonzetting. Ik zong liever van Bigmouth strikes again dan van den boemlala. Lees verder Grootmoeders liedjes – (1) De blinde soldaat