Het optreden

(Wat voorafging: Dieter, de laatste overgebleven muzikant van Stanza, houdt op met zingen en legt zich nog louter toe op schrijven. Opdat de melopauze niet al te bruusk weze schrijft hij – behalve over zichzelf in de derde persoon – een kortverhaal over het leven als eenzame muzikant.)

Vóór een optreden moet ik altijd belachelijk veel naar het toilet. Het begint thuis al, een goed uur voor ik moet vertrekken. Mijn huisgenoten weten dat ze de pot dan moeten vrijhouden en mijden veiligheidshalve de wijde omtrek. Als ik goed geledigd ben, kan ik me stilaan voorstellen de tocht tot een goed einde te brengen zonder langs Vlaamse beemden de broek op de enkels te laten zakken. Ik doe mijn jas aan en leg de instrumenten in de koffer. Ik ga nog eens naar ’t toilet en overloop of ik alles mee heb: mijn gitaren, twee statieven, een plectrum en de attributen ter komisch vermaak, waaronder de pot Kwatta. Met een maag ter grootte van een niersteen zet ik me vervolgens achter het stuur. Eerst krijg ik een kus: succes vanavond. Het zal wel lukken, zoals altijd.

Onderweg herhaal ik de teksten waarover ik meestal struikel. Dat zijn niet de ratelende passages, zoals een publiek misschien zou denken, want die hebben hun weg al naar het puntje van de tong gevonden. Het zijn de losse stroofjes die niet met elkaar in verband staan. Ook de bindteksten, het script waarop de performance kan terugvallen, passeren nog eens de revue.

Als ik binnen kom, herkennen wij mekaar meteen. Ik ben die man met de gitaar op de rug, of anders wel die man die hier anders nooit komt. Zij is de vrouw die druk bezig is met koffie in te schenken of stoelen te schikken en onwillekeurig naar de deur kijkt, want die muzikant zal toch wel komen vanavond? Wij schudden elkaar hartelijk de hand. Haar avond is gered. Ik speur naar de toiletten.

Zij stelt altijd dezelfde vraag: “Heb je het gemakkelijk gevonden?” Tegenwoordig is dat niet langer de verdienste van de chauffeur noch van de vindbaarheid des oords, maar wel van het navigatiesysteem. Ik kan het weten want ik werk in de sector. Wij kunnen je langs onverharde paden naar de verste berghut sturen, maar één fout in het systeem en het hoofdkwartier van BMW ligt plots in Madrid. Als dat éénmaal tot bij BMW is doorgedrongen en teruggekeerd als schadeclaim, bouwen wij een controle in het systeem: “Het hoofdkwartier van BMW ligt niet in Madrid”. We zouden de kaart van Duitsland ook kunnen maken waar ze zoiets weten, in Duitsland bijvoorbeeld, maar Bangla Desh is nu eenmaal goedkoper. Na een paar fouten van dat kaliber en dito oplossingen is het systeem niet meer vooruit te branden. Dat heet in ons vak “de verborgen kost”. Een goed management werkt verborgen kosten weg. Alle managers weten dat, want tijdens de vakantie lezen zij een dik boek aan het zwembad: “De kunst van het wegwerken der verborgen kosten”. Door dikke boeken te lezen over het werk tijdens de vakantie, weten managers waarom zij managers zijn. Gewone werknemers spelen gitaar aan een goedkoper zwembad, om zich voor te bereiden op weer een jaar opboksen tegen immer stijgende verborgen kosten.

“Ja hoor, het was niet moeilijk.” “Ha ja, de GPS zeker.” Zij weet het ook. Zij is niet van gisteren. Ze is gewoon vriendelijk. Ik kijk de zaal in. Iedereen is van de partij. De stille genieter. De gulle lachster. De gitarist die zal horen hoe mijn gerief ontstemt. De intellectueel die alleen om de fijne grapjes de mondhoek zal laten opkrullen. Het vijftal dat is afgezakt voor de polonaise, die er nooit zal komen. De smartphone zombies. De wijde kring rond de organisator die mij omwille van haar ter wille zullen zijn. En het groot bakkes.

In het begin was ik als de dood voor het groot bakkes. Na enkele confrontaties leerde ik een prettige les: de man op het podium wint altijd, hij moet gewoon de energie van het groot bakkes gebruiken. Het publiek is immers gekomen voor de muzikant en niet voor het groot bakkes. Hoor eens mensen wat het groot bakkes zegt. En hoor eens welke gevatte repliek ik daar op gevonden heb. Haha!  Hahaha! En het publiek hoort het en lacht van hahaha. Dankuwel groot bakkes. Tot volgende keer.

De gitaar is niet het belangrijkste instrument van de eenzame muzikant. Zelfs niet zijn stem. Het belangrijkste dat hij bij zich heeft is de trukendoos. De dingen die altijd werken. Kijkt de intellectueel nog wat zurig, bij gebrek aan fijnzinnige humor: geen probleem. Straks moet hij meedoen met de mannen tegen de vrouwen. Is de smartphone zombie nog niet helemaal bij de les: weldra valt de lange pijnlijke stilte, waarin niemand nog een vin durft te verroeren en de verlossing enkel nog kan komen van de eenzame muzikant. Tussendoor is er tijd en ruimte voor muziek. Dan zing ik de ziel uit mijn lijf in wat me na aan het hart ligt en hoop ik dat iémand het heeft gehoord.

Het slot is een moeizame strijd. Zij zijn met te weinig om een bisapplaus lang aan te houden. De muzikant is verslaafd aan succes maar ook trots. Hij wil enkel terugkeren als het voor echt is. Anders hoeft het niet. Sommigen zijn blij omdat het eindelijk gedaan is en ze terug mogen naar hun stek aan de toog, elk met zijn bakkes van wisselende grootte. De meesten hebben zich echt geamuseerd, dat moet ik toegeven. Het Vlaamse publiek is over het algemeen niet vijandig. Het repertoire heeft iets vermakelijks in zich.

Ik berg mijn instrumenten op en rij niet meteen naar huis. Ik veins belangstelling voor hun vereniging, terwijl de afgebroken adrenaline in mij schreeuwt om decompressie. Gaandeweg begint het me echt te interesseren. Het verenigingsleven toont de mooiste kant van Vlaanderen. Niemand maakt geringschattende opmerkingen over andere delen van de bevolking. Niemand schreeuwt “Morgen met de kids naar Disneyland. Jihaa!” Men heeft belangstelling voor de gesprekspartner. Men heeft echter weinig affiniteit met de zonderlinge activiteit die de eenzame muzikant uitvoert. “Doe je dit al lang?” De spiegelvraag van “Heb je het gemakkelijk gevonden?”. Het klinkt op het meewarige af. Zij weten immers dat ik dit vrijwel gratis doe: zij zijn zelf de biermand gaan halen. Waarom doe ik dit dan? Voor mijn eigen amusement? Het is een beetje raadselachtig. En hoe lang dool ik zo al door Vlaanderen? Ik zet een flinke stem op: “Dit programma breng ik een goeie twee jaar. Ik treed maar maandelijks op. Soms gaan er twee maanden voorbij zonder optreden.” Ze knikken alsof ze het begrijpen maar ze begrijpen het niet. Ze vragen of ik nog koffie wil.

Na de koffie rij ik naar huis. Het is al erg laat. Ik ben soms opgelucht, soms zelfs tevreden. Ik herinner me de foutjes. Hoe de gitaar ontstemde. Hoe de trukendoos werkte. Ik herinner me de mensen die gemeend enthousiast luisterden en applaudisseerden. De steenwegen van Vlaanderen zijn quasi verlaten. Ik hou me vanzelf aan de snelheidsbeperkingen en neurie nog wat na.

Stilletjes schuif ik in het het halfwarme bed. “Hoe was ‘t?” “Goed.” “Dan is ’t goed”.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Recente blogartikels

concerten

Verslag concert Arscene Hansbeke

Voor een publiek van bijna 70 sympathisanten palmde Stanza gisteravond zaal Arscene in Hansbeke in. Het was hartverwarmend, jullie gulle …

Lees verder
Geen categorie

Optreden in Arscene Hansbeke 15/11

Het concert in eigen beheer van Stanza gaat door op 15/11 in zaal Arscene in Hansbeke. Kaarten kosten 10 euro …

Lees verder
concerten

Schoolfeest Gentbrugge

De directie van basisschool Sint-Gregorius had het uitstekende idee Stanza in te huren om hun afsluitend personeelsfeest op te fleuren. …

Lees verder

Laatste plaatsen!

STANZA

LIVE IN ARSCENE
VRIJDAG 15 NOVEMBER 2019