Zo is er maar één – Laat ons een bloem

In 2007 nam Stanza deel aan Zo is er maar één, de wedstrijd van Radio 1 voor Nederlandstalige muziek. In 2006 had Yevgueni dit concours gewonnen, door een succesvolle cover van “Laat ons een bloem” van Louis Neefs. De heren van Yevgueni waren al aan een opmars bezig, maar hun cover betekende de grote doorbraak. Dat inspireerde de makers van het programma om het jaar daarop breed te gaan zoeken naar Nederlandstalig talent, met als enige opdracht … een cover van “Laat ons een bloem”.

Hier kan je eerst nog eens luisteren naar het prachtige origineel.

De impact van Eén als station is pakken groter dan die van bijvoorbeeld de Nekka-wedstrijd en de wedstrijd werd groots aangepakt. Je kon je versie kwijt op een website, waar al je fans, dus bomma en nonkel Jean en Tjeef van Tietse van Kolegem, hun stem konden geven aan jouw versie. Zo’n massale cover-uitputtingsslag was nog nooit vertoond en het leverde opmerkelijke resultaten op. Heel wat bands hadden namelijk meteen begrepen dat een getrouwe weergave van “Laat ons een bloem” zou verdrinken in een zee van middelmatige covers en dus was het vooral een kwestie van “anders zijn”. Ik herinner me bijvoorbeeld een versie van De Fanfaar, een Pajots zootje ongeregeld, die er loeihard tegenaan gingen, maar ook een hele mooie akoestische bluesrock van Nathalie Calant met een van haar muzikanten, waarmee ze Nathalie & The Moondrivers vormt (update: blijkbaar is die groep ter ziele gegaan en toert Nathalie nu met de Lieutenants). Luister hier naar haar versie. Ik zou hier een “Aandacht voor Nathalie” willen van maken, want haar ode aan Janis Joplin klinkt me authentiek en schromelijk onderschat, maar goed, dat kan later wel eens.

Stanza was toen een beetje wiegedood, en ik was begonnen met een studie van Bossanova en Samba, onder invloed van een magistrale plaat van Vinicius de Moraes en Toquinho. Het feit dat “Laat ons een bloem” over de wankele balans van het milieu en de globalisatie handelt, maakt het niet alleen actueel, maar ook als vanzelf vatbaar voor een herwerking in bossa-richting. De akkoorden werden dus vrolijk verzevend en verdertiend, en dit was ons resultaat:

Laat ons een Bloem

Deze opname werd gemaakt met Armando Cappaert op drums, en de rest van Stanza anno 2010.

Uiteindelijk werden we niet naar de volgende ronde gestemd, iets waar we intussen aan gewend zijn, of liever, wedstrijden dat hoeft niet meer zo voor Stanza. Als we een klein publiek een groot plezier kunnen doen, zijn we al erg tevreden. Wat de pijn enigszins verzachtte (op een egoïstische manier dan wel) is dat de beste versie die we zelf hadden beluisterd, namelijk die van Nathalie Calant, er ook niet bij was.

Het muzieklandschap zit raar in mekaar.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Recente blogartikels

lessen

De beste gitaarlessen op youtube

(skip de intro en ga direct naar de lijst als je hier niet bent om proza te lezen) Op gezette …

Lees verder
Geen categorie

Mijn grijsgedraaide platen – 1 tot 10

Als ik door mijn platenkast blader, kom ik drie soorten platen tegen. Dingen die ik ooit per se moest hebben …

Lees verder
inspiratiebronnen

Louis Naakt

Louis Neefs had een prachtige stem. Hij had heel mooie liedjes, maar vooral een prachtige stem. Want de liedjes waren …

Lees verder

Stanza bij u thuis?

Wil je een huiskamerconcert van Stanza bij jou thuis?