Naar aanleiding van Idool 2011, waarin tal van nieuwe Bekende Vlamingen worden klaargestoomd, hetzij omdat ze om de winst zullen strijden in prime time, hetzij omdat ze op Youtube zullen voortleven als ongewilde en onbewuste Internet-memes, verscheen in Dag Allemaal een interview met Wouter Van Belle, gecast als het onmisbare personage van de norse producer. Ik lees Dag Allemaal in de cantine van onze werkplek. Als het aankomt op human interest heb ik nog liever the real thing dan de afkooksels op zogezegd ironiserende vermeldingen in De Standaard en co. Het is vermakelijk pervers om die arme drommels hun privé-leven te grabbel te zien gooien, sommigen merkbaar in een poging de paparazzi te ontzenuwen. “If you can’t beat them join them”, da’s een gezegde, maar even goed “Geef ze een hand en ze pakken je arm”.
Behalve het lekkere gevoel je te wentelen in de warme beer van andermans riool, kom je in DA af en toe nog eens iets te weten dat je écht interesseert. Wouter Van Belle was namelijk niet alleen de producer van Gorky’s debuutplaat, hij is ook verantwoordelijk voor de pianopartij in Mia. Nu is Mia al sinds jaar en dag een grote favoriet voor allerlei eindejaarslijstjes, over de grenzen van de genres heen, bij StuBru en Eén. Als je het mij vraagt ligt dat vooral aan die tedere, aarzelende, bescheiden pianopartij. Het geheel is zeker en vast beter dan de som van de delen, zoals de originele recensie in Humo stelt, dus ook de stem van Luc De Vos, zijn frasering, misschien de tekst zelf ook wel, vormen noodzakelijke onderdelen voor deze klassieker. Maar toch kies ik voor de piano als onderscheidend element. Ik heb me vroeger al afgevraagd wie die nu eigenlijk heeft bedacht. Ik kon me inderdaad niet voorstellen dat De Vos zelf de partij heeft gesuggereerd aan een uitvoerende kracht. Je voelt dat ze geschapen is door wie ze op dat moment speelt.
Wouter Van Belle dus. De wolf in het rollenspel van Idool. Maker van de mooiste melodie in de Belgische popgeschiedenis, volgens vele stemgerechtigden.
Als afsluiter, de recensie in Humo, door toen nog journalist Frank Vanderlinden:
Eén reactie
Ah… zijt gij die verdoken DA lezer in de kantien. Dat ik u wel een keer zal betrappen!