Ik kom uit een ontkerstend gezin, waar de katholieke traditie echter nog volop aanwezig was. Rituelen worden net als Rome niet op één dag gebouwd. Het is ook niet noodzakelijk te geloven in een God om het kerstverhaal te smaken en nog minder om graag kerstliedjes te horen. Ik heb het dan niet over de muzak die eind december door de winkelstraten schalt.
Neen, in ons heidens midden luisterden wij bij de dito denneboom jaarlijks naar Herman Van Veens kerstliederen. Nu nog is die LP een dierbaar relikwie die ik vroegtijdig mocht erven. De Nederlandstalige canon werd in 1979 danig verrijkt, dankzij de vruchtbare samenwerking van de toondichter Van Veen met de barokke orkestmeester Ton Koopman. Ik hoef de titels maar de zien en de vrome weemoed komt in klanken opdagen. Klein, klein Jezuke is nog een simpele recyclage van het kleuterlied, maar A La Berline Postiljon is een onvervalste traditional, met ondoordringbare tekstuele elementen als “van cher ami tot in de knie”, die vermoedelijk de danspas aangaven.
Ook Hoe Leit Dit Kindeken, Gloria, Herders Hij Is Geboren, Nu Zijt Wellekome en ’t Is Geboren Het Goddelijk Kind zullen mijn dementerend brein langer op peil houden dan Gangnam Style of Call Me Maybe zullen vermogen.
Sa pater, ik krijg weer goesting om straks driekoningen te gaan zingen. Gaat er iemand mee?
Eén reactie
Prachtig lied, ik word er echt nostalgisch van en haalde de kerststal weer boven. Ik krijg echt spijt dat ik niet meer gezongen heb. Gelukkig deden anderen dat i mijn plaats.