Gentse Feesten 2013

De Gentse Feesten lieten dit jaar heel wat collega’s in het Nederlandstalige lied aan bod komen. Wegens professionele omstandigheden zoals werken heb ik de aan de weg timmerende lieden ditmaal genegeerd en enkel de groten der aarde gaan bewonderen: Raymond en De Nieuwe Snaar. In aanloop naar die laatsten pikte ik ook nog een half concert van Hans Mortelmans mee. Die bewijst met “Zand” nog maar eens de stiekeme zoon van Wannes te zijn. Steengoede teksten, vloeiende jazz en mediterrane muziek eronder, uitstekende gitarist, werkt misschien wel beter in een zaal dan op een festival. Op weg daarheen kwam ik Wim Toucour tegen: great souls walk alike.

Raymond en De Nieuwe Snaar lieten zien hoe je een plein inpakt. De ene deed het met klassieke meezingers en rauwe rock, de anderen met het muziektheater waar zij een patent op hebben. Het niveau was eens te meer indrukwekkend, daarom niet altijd intertekstueel maar wel inzake vermaak. Raymond weet als niemand anders waar die dunne grens ligt tussen een massa raken in het hart en de onderbuik. Hij blijft er altijd ruim boven maar zweeft laag genoeg om bij een zo groot mogelijk publiek te oogsten. De Nieuwe Snaar verwerkt louter visuele en klankmatige humor in de show, zoals de vioolsolo van Geert Vermeulen, zijn acrobatische toeren in de betonmolen of de gordijnscène, waarin hij de coïtus uitbeeldt. Ook hier flirt men met de onderbroekenhumor, maar door de buitenissige acrobatiek stijgt dit universele thema hoog boven de platitude uit.

De lat ligt hoog voor ons hobbyisten die ook al eens met een mengeling van tekst, muziek en grappenmakerij het publiek een leuke avond proberen bezorgen. Veel tijd is er niet meer in deze muzikale carrière, die ook al tekenen van middelbare leeftijd vertoont, maar toch zijn deze grootmeesters een lichtbaken, een stimulans, een aanmoediging om beter te doen, hoger te reiken, dieper te tasten.

Toch was het niet al groot podium dat blonk. Op de kleine pleintjes beleefde ik twee rasechte Gentse Feestenmomenten. Ene Ludo Vandeau speelde chanson op de Place Musette. Dat kon me maar matig bekoren want het klonk als in het Frans vertaalde gedachten op Angelsaksische 4/4 ritmes, in de stijl van wat Klaas Delrue ons opsolferde in Vive le vélo. Toch mocht Stijn Bettens een echte musette inzetten en daar gingen twee poppen aan het dansen. Het publiek keek vol bewondering in de richting van de stoere blonde jongeling en zijn gracieuze vriendin. Ze konden dansen! Dezelfde avond trokken we naar het Laurentplein om te kijken welke bonte verzameling muzikanten Bruno Deneckere nu weer opgetrommeld had. Zijn maat Nils De Caster ontpopte zich tot frontman van dienst. Toen de 14-koppige bluegrassformatie er wegens sluitingstijd en geluidsnorm moest mee stoppen, deden ze een akoestische toegift en nodigden ze het braaf gezeten publiek uit om allemaal vlakbij het podium te komen staan.

Men zou hier ook lessen uit kunnen trekken maar het moet niet altijd van den almanak zijn. ’t Mag ook eens gaan over een blote rug op detailafstand, een regendruppel die op je neus valt en een vriend met drie bekers bier in de hand.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Recente blogartikels

concerten

Verslag concert Arscene Hansbeke

Voor een publiek van bijna 70 sympathisanten palmde Stanza gisteravond zaal Arscene in Hansbeke in. Het was hartverwarmend, jullie gulle …

Lees verder
Geen categorie

Optreden in Arscene Hansbeke 15/11

Het concert in eigen beheer van Stanza gaat door op 15/11 in zaal Arscene in Hansbeke. Kaarten kosten 10 euro …

Lees verder
concerten

Schoolfeest Gentbrugge

De directie van basisschool Sint-Gregorius had het uitstekende idee Stanza in te huren om hun afsluitend personeelsfeest op te fleuren. …

Lees verder

Laatste plaatsen!

STANZA

LIVE IN ARSCENE
VRIJDAG 15 NOVEMBER 2019