Zeven jaar

Acht jaar geleden bracht Peter Fox zijn even onverwachte als zielstrelende hit “Haus am See” uit. Een Duitse oorwurm, dat was bijna geleden van “Du”, ook al van een Peter. Zeven jaar geleden werd het met een jaar vertraging populair in de Lage Landen. Doorgaans heeft den Duits nochtans niet zoveel tijd nodig om onze grenzen over te steken (altijd moeilijk dit te laten liggen).

Hoe lang is dat geleden? Zeven jaar … Had men mij laten raden, ik had een drietal gegokt. Of vier. Zeven jaar, ja dat kan natuurlijk ook. Toen ik de wereld van de popmuziek op mijn dertiende actief begon te volgen, leek zeven jaar wel een eeuwigheid. Het was 1984 en Purple Rain, One Night in Bangkok en The Power of Love van Frankie Goes to Hollywood vormden de soundtrack bij mijn opflakkerende testosteron. We zaten met scoutsjongens en meisjesgidsen samen in de lokalen van Oudegem. Voor de deur waakte de groepsleider want aan gene zijde dreigden tienerzwangerschappen. De popmuziek in 1984 klonk dreigend als een Falkland-oorlog. Zeven jaar scheidden ons toen van de vrolijke disco uit 1977: Abba, Chic en de Village People. Nog maar een paar jaar eerder had de dansmuziek zich in de new wave geworpen en een paar jaar later zou de new beat volgen. Zeven jaar was toen erg lang.

Voor jongeren van vandaag is zeven jaar ongetwijfeld ook erg lang. Het is het verschil tussen lagere school en hoge school. Je krijgt een heel middelbaar in 7 jaar, inclusief soundtrack. Ik hoor boenke-boenke-boenke net als oude zakken 3O jaar geleden. Alles is eender, met lichte variaties in autotune of het arrangement van drie akkoorden. Dat vindt mijn 19-jarige huisgenote natuurlijk niet (de 17-jarige is minder geopinieerd wat dat betreft). Zij kan prima onderscheiden welke hit nu van 2013 of 2014 dateert. Das Jugendwunder.

Anderzijds, 7 jaar geleden was er nog geen Stanza-blog. Onze EP was nog niet opgenomen. Zeven jaar geleden bestond vrijwel geen enkel van de liedjes die ik het voorbije anderhalve jaar heb gebracht in de huiskamerconcerten. Ik kende Wim Van Caelenbergh nog niet, noch zijn repertoire waaronder “Zeven jaar”.

Is het waar dat de tijd sneller lijkt te gaan naarmate je ouder wordt? Of is een gemiddeld mensenleven steeds gelijkmatiger, waardoor het ene jaar niet meer van het andere te onderscheiden valt? Jonge ouders, die zeven jaar geleden nog geen drie kinderen hadden, zullen zeker niet vinden dat er niets veranderd is in die tijd. Misschien is het dus vooral een kwestie van ontwikkeling. In mijn tienerjaren ontwikkelde mijn muzikale kennis zich in ijltempo. Elk jaar had nieuwe stromingen in petto en een koersverandering van mijn smaak. De voorbije twee decennia leerde ik nog veel nieuwe muziek kennen, maar mijn brein hechtte relatief minder belang aan die informatie. Als actieve muzikant en liedjesschrijver was ik echter veel actiever in de voorbije zeven jaar. Ze lijken wel … een eeuwigheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

I agree to these terms.