Bob Dylan, Remco Campert, Marc Didden en Pat Donnez

Op Klara ontving Pat Donnez deze morgen filmmaker, recensent en cultuurliefhebber Marc Didden.

De gast liet dingen horen die hem beroeren. Een gedicht van Remco Campert. Een lied van Bob Dylan. De inleiding van Dylan begon vurig maar werd snel verontschuldigend: “pas op, ik zeg niet dat Dylan poëzie is” … “Neenee” beaamde Donnez, die blij was dat Didden zijn muzikale held niet toeliet tot het pantheon der dichters.

Ikzelf vind poëzie een hopeloos overschatte kunst. Gedichten zijn liedjes van mensen die geen muziek kunnen maken, geen melodie kunnen schrijven en zich ook maar liever niet laten beperken door een metrum. Wat overblijft is de kracht en de klank van woorden. Dat kan meevallen, maar dat doet het zelden. De grootste poëten zitten namelijk in de toondichterij, want dat is moeilijker en er valt dus veel meer eer van te halen.

Zaventem” van Remco Campert gaat als volgt:

Afgerukte arm bot en bloed
laaiend vuur in de vlieghal
zij zit met het hoofd van haar kind in handen
schedel beroofd van dromen
hij merkt in een tel van eeuwigheid
dat zijn benen ontbreken
en sterft

bommengordels aangegord
bliezen de baarden zich rechtvaardig op
puur en genadeloos in hun jacht op maagden
zullen wij ook zo paradijsgericht zijn?

god ontferm u
en schaf religie af.

Zoals de meeste gedichten vind ik dit maar een flauw samenraapsel van woorden. Er zitten een paar aanvaardbare vondsten in: een “tel van eeuwigheid” en “bommengordels aangegord”, weliswaar flirtend met het pleonasme. In “schedel beroofd van dromen” ontbreekt het lidwoord als artistieke gemeenplaats. Aanvankelijk allitererend regeert plots het Arabisch cliché: baarden en maagden. En “paradijsgericht” … als het een woordspeling is op godsgericht, dan geef ik een punt extra.

Enfin, het is niet hemeltergend maar het is wel slecht genoeg om blij te zijn dat ik nooit zoiets gepubliceerd heb.

Laat ons nu eens kijken naar “To Ramona” van Bob Dylan, waarvan Didden en Donnez zich gezamenlijk haastten te duiden dat het geen dichtkunst betrof:

Ramona, Come closer
Shut softly your watery eyes
The pangs of your sadness
Shall pass as your senses will rise
The flowers of the city
Though breathlike, get deathlike at times
And there’s no use in tryin’
to deal with the dyin’
Though I cannot explain that in lines

Your cracked country lips
I still wish to kiss
As to be under the strength of your skin
Your magnetic movements still capture the minutes I’m in
But it grieves my heart, love
To see you tryin’ to be a part of
A world that just don’t exist
It’s all just a scheme, babe, a vacuum, a dream, babe
That sucks you into feelin’ like this

I can see that your head
Has been twisted and fed
By worthless foam from the mouth
I can tell you are torn
Between stayin’ and returnin’ On back to the South
You’ve been fooled into thinking
That the finishin’ end is at hand
Yet there’s no one to beat you
No one to defeat you
Except the thoughts of yourself feeling bad

I’ve heard you say many times
That you’re better than no one
And no one is better than you
If you really believe that
You know you got nothing to win and nothing to lose
From fixtures and forces and friends
Your sorrow does stem
That hype you and type you making you feel
That you must be exactly like them

I’d forever talk to you
But soon my words
They would turn into a meaningless ring
For deep in my heart
I know there is no help I can bring
Everything passes everything changes
Just do what you think you should do
And someday maybe Who knows, baby
I’ll come and be cryin’ to you

Toch nog iets anders dan “laaiend vuur in de vlieghal”, vind ik.

Didden koos de versie van Alan Price, voormalig lid van The Animals. Hij laat het vierde couplet weg – wat niet deert want er blijft nog zoveel moois over. Price speelt ook mooier piano dan Dylan mondmuziek. Kom, laat ons nog eens luisteren naar deze totale, vervullende kunst:

3 reacties op “Bob Dylan, Remco Campert, Marc Didden en Pat Donnez”

  1. Lucienne Colpaert

    Misschien luistert een zondagmorgen anders dan een zondagavond. Zoveel bedenkingen had ik echt niet bij de kopstukken van Marc Didden. Dat gedicht over Zaventem ging er bij mij kritiekloos in. Ik bezwijk misschien nog altijd te snel voor gerenommeerde dichters. En gelukkig was de schrijver van deze blog toch opgetogen over de remake van Alan Price. Eind goed al goed.

  2. Ik was een paar regels mee, maar dichters kleineren om liedjesschrijvers op een verhoogje te kunnen zetten, dat is (voor de mensen die oud genoeg zijn) zoals Yvan Sonck die voetballers geen echte sporters noemt omdat ze niet genoeg afzien en geen marathon moeten lopen. Leven en laten leven, iedereen ‘just do what you think you should do’.
    Leve Remco dus. Dit is misschien niet zijn sterkste gedicht maar op oude mannen mag wat sleet zitten. Bobbie heeft zijn (helemaal terechte !) Nobelprijs ook niet te danken aan zijn werk van de laatste 20 jaar.

  3. Je hebt gelijk hoor Chris. Het was maar een zuur bericht van mij. Dat ik liedjes schrijven hoger inschat dan gedichten, blijft zo, maar ik moet er misschien de wereld niet mee lastig vallen. En oude appelen met jonge peren vergelijken gaat inderdaad niet op!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Recente blogartikels

lessen

De beste gitaarlessen op youtube

(skip de intro en ga direct naar de lijst als je hier niet bent om proza te lezen) Op gezette …

Lees verder
Geen categorie

Mijn grijsgedraaide platen – 1 tot 10

Als ik door mijn platenkast blader, kom ik drie soorten platen tegen. Dingen die ik ooit per se moest hebben …

Lees verder
inspiratiebronnen

Louis Naakt

Louis Neefs had een prachtige stem. Hij had heel mooie liedjes, maar vooral een prachtige stem. Want de liedjes waren …

Lees verder

Stanza bij u thuis?

Wil je een huiskamerconcert van Stanza bij jou thuis?