Zeibekiko

Vandaag ben ik Grieks gaan eten in restaurant Pantheon in Gent. Het voorgerecht was nog een verrassing: gegrilde Halloumi, een Cypriotische geitenkaas met een hoog eiwitgehalte, waardoor die bij verhitting niet smelt maar een krokant korstje krijgt. Nadien was het niet zo’n bijzondere kost meer: goed gegaarde lamskoteletten en aan de overkant Moussaka, zoals men die ook bij talloze Turken in het Gentse kan verorberen. Alleen de muziek was anders want Grieks. De tinten waren net iets Europeser dan de Aziatische toonladders van onze transbosporische medemens. Het deed me bij momenten wat denken aan Vlaamse folk, iets van Wannes van de Velde.

Zoals vaker wanneer iets op iets anders lijkt, lijkt het andere in feite op het ene. Wannes van de Velde heeft zijn fantastische stervenswens van een zeeman getoondicht op een Griekse Zeibekiko, een dans in het ritme van 9/4. De naam gaat terug op een krijgsstam uit Anatolië, de Zeibek. Tot zover de culturele verschillen tussen Grieken en Turken. ’t Is als Vlamingen en Walen: we zijn zo kwaad omdat we zo op elkaar lijken.

Hier dansen enkele etnische Grieken samen met Roemenen in Constanta een Zeibekiko. De melodie is wat eentoniger dan die van Wannes, maar het ritme is evenzeer 9/4.

Hieronder een trouwfeest of iets dergelijks, met enkele schijnbaar aangeschoten en andersbeklede heerschappen, die ik in een andere muzikale context voor Johnny’s zou verslijten.

Iets meer cultureel verantwoord, in artistiek zwartwit bovendien:

Het is hartverwarmend dat in tijden van globalisatie oude volksgebruiken en andersklinkende ritmes nog voor spontaan vertier zorgen op onze aardbol. Het hoeft niet steeds in één richting te gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

I agree to these terms.