Categorie archief: concerten

Huiskamerconcert 6 – Mariakerke

Na edities in Ronse, Heverlee, Sint-Lievens-Esse, Kessel-Lo en de Brugse Puurte, kwam het zesde huiskamerconcert het dichtst bij wat een thuiswedstrijd kan heten. Door samenwonende omstandigheden heb ik immers al geruime tijd vaste voet aan de grond in Mariakerke. De daar woonachtige Els & Willem, pas getrouwd maar al erg lang elkaars lief, hadden hals over kop meubelen en huisgerief aan de kant gezet en de hele vriendenkring opgetrommeld. Helaas was het voor het eerst in acht maanden mooi weer en ging heel Vlaanderen aan de barbecue. Toch waren nog 16 mensen komen opdagen, waaronder dus een vuistgreep schoonfamilie. Ook van de partij: muzikale bloedbroeder Wim Van Caelenbergh, die de nieuwe oogst wel eens in levende lijve wou smaken.

En nieuwe oogst was het, want ik had de productie recent opgevoerd om enkele lacunes in voorgaande edities te dichten. Voortbordurend op het relatieve succes van Facebookmoeders, zag een nieuw vrouwenlied het levenslicht. Het heet De snoeier en gaat bij uitbreiding over mannelijk schoon dat vervaarlijk binnen handbereik ligt. Verder had ik nog iets muzikaal herkenbaar nodig. Dat werd het Lalala-lied, waarover hier verder niets. Voor de gelegenheid heb ik ook geëxperimenteerd met een cabaretesk extraatje. Ik heb namelijk een blauw oog opgelopen in een confrontatie met stonede nozems en daar kwam een pseudo-improvisatie van onder de naam Zinvol geweld. Tot slot heb ik Weeskous gerecycleerd maar dat blijft een twijfelgeval, omdat de melancholie van de muziek haaks staat op de lichtvoetigheid van de tekst.

Hiermee is de set wel tot volle wasdom gekomen. Werkpuntjes zijn: de gitaar ten allen tijde goed stemmen en niet in twijfel verzanden als het publiek de oren tot het uiterste spitst om toch maar niets van het verbale geweld te missen. De reacties waren unaniem lovend, waarvoor dank, het bisapplaus was alweer meer dan obligaat en na de bis was er meer bisapplaus maar de liedjes waren op. Zo moet het zijn. Bedankt Els & Willem voor de gelegenheid, die overigens niet minder dan drie boekingen met zich meebracht. Een conversiefactor 3/16 belooft voor de dag dat we in het Sportpaleis staan.

De Speellijst:

  1. Odessa
  2. Bonus
  3. Ze heeft een hoofddoek aan
  4. Zinvol geweld
  5. Dief!
  6. Mmm Kwatta
  7. Weeskous
  8. De snoeier
  9. Facebookmoeders
  10. Toespijs
  11. Lalala-lied
  12. Opa Zjang nam Stella

Bis: Het laatste lied

Huiskamerconcert 5 – in het Assez

In het kader van het Bom-festival mocht Stanza in éénpersoonsvorm opdraven voor drie sessies van een half uur in het Assez, wat een niet eens zo ongeïnspireerde recuperatie is van het letterwoord voor het Anarchistisch Centrum. Ik vond het wel een spannend idee om in dit oord van extreme maatschappelijke visie mijn kritische liedjes te brengen die niet bepaald wentelen in klassiek links protest. Lees verder Huiskamerconcert 5 – in het Assez

Huiskameroptreden 4 – Kessel-Lo

In Brabant zijn we geiren gezien: nadat ik voor een totaal onbekend publiek mocht opdraven in Heverlee, werd ik nu gevraagd bij mijn zus in Kessel-Lo, als onderdeel van een ongezien multi-cultureel lappendeken. Katrien Verriest las knap voor, Stef had een indrukwekkende reeks panelen met foto’s van lusters opgehangen rondom het huis, Les Infidèles zongen meerstemmig voor het voltallige publiek, er waren tekenaars en filmmakers die tentoon stelden in de slaapkamers en op zolder mocht ik dus, afwisselend met de vertelster, optreden voor een twintig à dertig mensen. Ik ga het kort houden want het was de kortste maar beste keer tot nog toe en eigen lof zou toch maar beginnen stinken.

De keuze viel op “Odessa“, “Facebookmoeders” en “Bonus” voor het drieluik, “Dief” als bisnummer en de tweede sessie “Het laatste lied” als extra toegift.

Bedankt allemaal voor het enthousiasme, proficiat aan de andere exposanten en jammer van het doorgezakte bed, al kon dat de pret allerminst drukken.

Huiskamerconcert Sint-Lievens-Esse

Het is de omgekeerde wereld dat artiesten hun eigen concerten recenseren, maar deze blog is nu eenmaal een open boek. De ene muzikant hult zich in een mysterie, de andere legt alle kaarten op tafel. Stanza en zijn voorman zullen niet plots een andere gedaante aannemen en gaan volop voor de eigen extraverte identiteit. Vandaar: huiskamerconcert 3 bij fan van het eerste uur Jennifer Vrielinck, schrijfster van jeugdboeken en kortverhalen, en wellicht nog een beter beeldend kunstenares, al kan dat ook liggen aan de totale onkunde terzake van ondergetekende. Haar man, een voormalig collega, van wie het me telkens weer opvalt hoezeer onze visie op dit ondermaanse overeenstemt, zorgde mee voor de overvloedige gastvrijheid.

Lees verder Huiskamerconcert Sint-Lievens-Esse

Stanza in de Groene Vallei

Steeds vermeteler beweegt Stanza zich op het pad van de anti-zelfpromotie, ditmaal door een onaangekondigd optreden te spelen op een plaats waar bijna niemand komt! Oord des oordeels was De Groene Vallei, een ietwat overmoedige benaming voor een strook struikgewas langs de Nieuwe Wandeling, die voornamelijk bekend staat bij dragers van gestreept plunje, omdat het er goed schuilhouden is tot de vluchtauto arriveert. Lees verder Stanza in de Groene Vallei

Concertverslag theatercafé Belgica

Vrijdag 5 november speelde STANZA in het theatercafé van het Dendermondse cultuurhuis Belgica. Binnen het jaar willen we IN de Belgica zelf staan, maar dat regelen we nog wel. Voor deze gelegenheid hadden we een vicieuze spuit geïnjecteerd. Bert Van Damme sloeg op de drums en Sonny Vande Putte speelde op het Hammond-orgel en liet intussen zijn tweede stem schallen. We hadden ook aan Sonny gevraagd om de performance te helpen regisseren, wat onder meer resulteerde in een gesmaakte reclame voor Kwatta.

Lees verder Concertverslag theatercafé Belgica

Zo is er maar één – Laat ons een bloem

In 2007 nam Stanza deel aan Zo is er maar één, de wedstrijd van Radio 1 voor Nederlandstalige muziek. In 2006 had Yevgueni dit concours gewonnen, door een succesvolle cover van “Laat ons een bloem” van Louis Neefs. De heren van Yevgueni waren al aan een opmars bezig, maar hun cover betekende de grote doorbraak. Dat inspireerde de makers van het programma om het jaar daarop breed te gaan zoeken naar Nederlandstalig talent, met als enige opdracht … een cover van “Laat ons een bloem”.

Lees verder Zo is er maar één – Laat ons een bloem